U prisustvu velikog broja mještana i gostiju, jutros je u staroj i nedavno obnovljenoj Crkvi Svetog Jovana iz 19-og vijeka u selu Orovac služena sveta argijerejska liturgija, na slavu hrama, praznik rođenja Svetog Jovana Krstitelja. Crkva od klesanog kamena sagrađena je 1870. godine a nedavno je zamijenjen krov i počelo unutrašnje uređenje zahvaljujući mještanima koji su pokrenuli akciju i skupili novac.

Domaćin slave Crkve Svetog Jovana ove godine je porodica Deretić iz ovog sela, skupa sa Đajićima i Kojičinovićima, koji su složno kao komšije sve organizovali bez ijedne greške i zamjerke, za sve goste pripremljena je bogata trpeza ljubavi.

Svetu liturgiju su služili paroh Miroslav Ratković i Milan Bužanin, nakon čega su vjernici koji poste primili svetu tajnu pričešča. Osim mještana i Orovčana koji žive uglavnom u Trebinju i Lastvi, na slavu u rodno selo su došli su i mnogi Orovčani koji žive u Beogradu i Srbiji.

Ovo selo i u poslednjem ratu je dalo veliku žrtvu u borbi za slobodu i Otadžbinu. Po crkvenom popisu i evidenciji na Božić 1913. godine u Orovcu je živjelo 555 mještana, ali su Austro-Ugarske vlasti izvršile pravi genocid nad ovim ustaničkim selom, koje se nalazi na ispod planine Bijele Gore na samom granici sa Crnom Gorom, i u logor Doboj i druge kazamate 1914. godine poslali više od polovina stanovništva, uglavnom žena i djece jer su se vojno sposobni sklonili u Crnu Goru kako bi izbjegli austrijsku mobilizaciju, i oni su postradali u užasnom ratnom zločinu.

Na stogodišnjicu stradanja 2014. godine u selu je podignut spomenik, koji je projektovao čuveni trebinjski arhitekta, pokojni Vuko Roganović.

U Prvom svjetksom ratu stradalo je 60 članova porodice Grubač, po 47 Begenišića i Deretića, 35 Šakotića, 22 Đajića, 16 Mrdića, devet Trklja, šest Kovačevića, pet Mićunovića, a selo se nikada nije oporovalo.

Danas u Orovcu stalno živi svega dvadesetak ljudi, ali bi ovo moglo biti primjer kako se može urediti i organizovati život u hercegovačkim selima.

Nebojša Vukanović