Želimo li sindrom Mila Đukanovića u Srpskoj?

Iako izgledaju komplikovani, predstojeći izbore će dati odgovore na mnoga prosta pitanja, a jedno od njih je želimo li da u Republici Srpskoj zavlada sindrom Mila Đukanovića i nesmjenjivosti vlasti demokratskim putem? Poznato je da Milo punih 30 godina kao despot neprikosnoveno vlada Crnom Gorom, povremeno mijenjajući predsjedničke i premijerske funkcije, ali je centar moći i odlučivanja uvijek u njegovim rukama. Uz pomoć Službi Milo je razradio sistem kontrole glasača i izbornih procesa, kupovine i podjele opozicionih partija, a njegov sistem vladanja i kontrole izbora Milorad Dodik vjerno kopira više od decenije. Gruba zloupotreba svih javnih preduzeća i ustanova, koje se pretvaraju u bankomat  i servis vladajuće stranke, kupovina glasova i glasačkih odbora, bugarski vozovi, kupovine poslanika su neki od modela autokratskog nedemokratskog vladanja koje su proteklih godina vjerno instalirane i u Republici Srpskoj!                                                        

Puno je sličnosti između „našeg“ i crnogorskog Mila, i nema sumnje da bi eventualna pobjeda režima u oktobru pretvorila Republiku Srpsku u despotiju, u kojoj bi jedan čovjek, poput srednjovjekovnih vladara, donosio sve važne odluke i imao koncentrisanu svu moć u svojim rukama. Poput Đukanovića, i Dodik nastoji da premještanjem sa funkcije premijera, predsjednika do člana Predsjedništva BiH sa sobom nosi moć i autoritarno vlada cjelokupnim društvom. Postavljanjem nesposobnih ali poslušnih marioneta na važne funkcije, te smjenama onih koji ne sprovode njegove bolesne hirove, poput glavnog revizora Šnjegote, despot Dodik je u proteklih 12 godina uspio da podredi i zarobi gotovo sve institucije Republike Srpske.  

Ukoliko bi, ne daj Bože, režim opstao na vlasti nakon oktobra, nema sumnje da bi Mafija preuzela potpunu kontrolu nad cijelom državom i svim institucijama, ugušila sve džepove otpora i slobodne medije, i od takvog razaranja samih temelja na kojima počiva, Republika Srpska se nikada ne bi oporavila. Ako bi Dodik opstao na vlasti naredne 4 godine, nikada više niko ga ne bi mogao smijeniti izborima i demokartskim putem, i svima je jasno da bi utonuli u potpuni mrak i beznađe!                                                                  

Kada neka devijantna i nemoralna osoba u turbulentnim vremenima dođe na neko važno mjesto i preuzme vlast, onda ona maksimalno podstiče sve oblike devijantnog i nemoralnog ponašanja u društvu kako ne bi štrčala, i kako bi njeno izopačeno ponašanje postalo društveno prihvatljivo. Zbog toga je danas u Republici Srpskoj postalo sasvim prirodno da budete lopov, lažov, izdajnik, kameleon, i da se beskrupulozno služite podvalama i prevarama kako bi ostvarili neki lični interes. Režim i njegovi mediji satanizuju i snažno napadaju sve što je prirodno i normalno, a sa druge strane glorifikuju izdajnike, lopove, prostitutke. Tako sve abnormalno postaje prirodno i prihvatljivo, a zbunjenim građanima se lako manipuliše! Cilj je  negativnom selekcijom razoriti društvo, duhovno i materijalno osiromašiti ljude, dovestio ih na ivicu kako bi se onda oni lakše ucijenili i kupovali!                                                                                    

Opozicija nije savršena, jer je u ovako razbijenom društvu teško je naći i neki manastir u kome je sve skladno i funkcioniše na moralnim principima. Najviše problema prave upravo prikriveni spavači i ubačeni elementi koji neprekidno rovare, prave ogromnu štetu, i na koncu prelaze na drugu stranu  na mig Službe i stvarnog „Šefa“, optužujući za izdaju svoje dojučerašnje saradnike kako bi im napravili što veću štetu. Sigurno je da spavača ima još dosta, i da će mnogi izaći iz brloga narednih mjeseci, ali je za građane ključno da se na čelu opozicije nalaze ljudi bez hipooteka koji imaju istinsku želju da suštinski mijenjaju stvari u društvu. Ako su osim jeftinih podmetačina i spinova najveće zamjerke Vukoti, Bosiću, Ivaniću, Borenoviću ili Miličeviću krivo zakopčana košulja, uske naočare, osmjeh ili boja odijela, a sa druge strane za svakog čelnika režima su po jedan Birač, Boska, Grand Trejd ili druga dokumentovana afera vrijedna desetine miliona evra, onda je svaka riječ suvišna.                                                                          

Pred građanima Srpske je da narednih mjeseci dobro razmisle o svemu, i sebi odgovore na nekoliko prostih pitanja. Prvo bi trebalo da se prisjete svih vavilonskih kula, potemkinovih sela, velikih prevara i obećanja i zapitaju se:

– Želimo li da Republiku Srpsku zahvati sindrom Mila Đukanovića i nesmjenjivosti vlasti?

– Želimo li da izgubimo pravo na demokratsko odlučivanje i biranje vlasti?

– Želimo li povratak u vrijeme jednoumlja i mračni srednji vijek autoritarne vladavine jednog čovjeka?

– Želimo li živjeti u stalnom strahu, neizvjesnosti, tenzijama i pod pritiskom?

– Želimo li i dalje da ostanemo ubjedljivo najsiromašniji, najnerazvijeniji dio Evrope iz koga se stanovništvo masovno iseljava?

– Želimo li i dalje da svjetlosnim godinama budemo udaljeni od normalnog i razvijenog svijeta iako smo geografski od njega udaljeni svega par sati vožnje automobilom?

Prava na grešku nemamo, jer nakon oktobra 2018. nema popravnih ispita. Na nama je da dobro razmislimo i odlučimo da li smo za povratak u srednji vijek, ili zaokret kako bi napravili priključak sa normalnim i razvijenim svijetom.

 

Nebojša Vukanović