Slava junacima i herojima

Prvi oktobar je veoma tužan dan u Trebinju i južnoj Hercegovini, jer je tog dana 1991. godine počeo nesrećni rat, pale prve žrtve, a na Ivanici poginula prva grupa Trebinjaca, vojnika Jugoslovenske narodne armije. Do Dejtona i kraja rata u odbrani grada i južne Hercegovine poginulo je 258 pripadnika prve i najstarija jedinice Vojske Republike Srpske, Trebinjske brigade Hercegovačkog korpusa VRS, koji su pored velike hrabrosti i viteštva u ratu iskazali i veliko čojstvo. Svi treba da budemo ponosni da nijedan pripadnik Trebinjske brigade i Hercegovačkog korpusa nije osuđen niti procesuiran za ratni zločin na ratištu i prvoj liniji fronta, nije bilo ubistava ratnih zarobljenika i civila, a i sami hrvatski generali u svojim memoarima su sa divljenjem i poštovanjem pisali o borcima Trebinjske brigade Vojske Republike Srpske, dok su Hrvati cijeli rat živjeli u svojim domovima u selima na obodu Popovog polja a naša Vojska ih je branila i pomogla da prežive. Nažalost u ratu su izginuli najbolji, i sigurno da bi današnje društvo bilo daleko bolje i pravednije da nisu izginuli neustrašiv, najhrabriji i najbolji. U ratu je pala velika žrtva,  posebno je viteška odbrana grada u ljeto 1992. godine, od maja do kraja oktobra kada je Trebinjska brigada sama branila grad od agresije najelitnijih gardijskih brigada i jedinica Hrvatske vojske.

Sve pohvale Boračkoj organizaciji i gradskskim vlastima za gradnji nove Spomen sobe poginulim pripadnicima Trebinjske brigade pored spomenika u gradskom parku, koja je arhitektonski vrlo lijepo i moderno izgrađena. Volio bih kada bi se neka od starih austrijskih zgrada, recimo Okružnog tužilaštva na pijaci, nakon preseljenja u Palatu (ne)pravde, ili još bolje neki prigodan objekat u bivšoj kasarni, pretvorila u vojno-istorijski muzej u kome bi se prikazao dio naoružanja, uniformi i opreme iz poslednjeg Otadžbinskog, ali i drugih ratova, ustanaka i borbi za slobodu, od Luke Vukalovića i Nevesinjske puške do danas.

O demobilisanim borcima, ratnim vojnim invalidima i piridicama poginulih govorimo danas, o Šćepan-danu i Vidovdanu, ali tokom većeg dijela godine oni i njihova velika žrtva su nažalost često nepravedno zaboravljeni i zapostavljeni. Trebalo bi, bez ikakvog uplitanja i promovisanja bilo kakve politike i stranaka, ispraviti brojne nepravde iz prošlosti i preko Boračke organizacija po prioritetima rješavati probleme koji su ostali 24 godine od završetka rata, pokazati poštovanje i zahvalnost, omogućiti ovim kategorijama život dostojan čovjeka, jer je njima potrebno malo poštovanja i pravde da bi se osjećali ponosni a ne odbačeni i zaboravljeni.

Slava svim herojima i junacima poginulim za slobodu!

 

Nebojša Vukanović