Sindrom i fenomen Sekule Drljevića

Selula Drljević i Savić Marković Štedimlija su najpoznatije crnogorske ustaše i izrodi, prvi i najbliži saradnici italijanskih okupatora nakon Aprilskog rata i kraha Kraljevine Jugoslavije 1941. godine, odgovorni za stradanje velikog broja svojih sunarodnika. Nažalost sindrom Sekule Drljevića postao je fenomen, a primjeri Novaka Kilibarde, Miraša i Mila Đukanovića pokazuju kako pojedinci vođeni ličnim interesima konvertiraju od velikih Srba i nacionalista u suštu suprotnost i crnogorske ustaše.

Sve do ujedinjenja krajem 1918. godine Sekula Drljević je kao istaknuti srpski nacionalista bio veliki zagovornik ujedinjenja Srbije i Crne Gore, ali kad je stvorena Kraljevina Srba, Hrvata i Slovenaca okrenuo je ćurak naopako jer nije postao ministar finansija Kraljevine SHS, što je bila njegova ambicija, jer je u crnogorskoj Vladi kralja Nikole do 1914. obavljao dužnosti ministra pravde i finansija. Sekula postaje veliki kritičar dinastije Karađorđevića i države, zagovornik odvajanja Crne Gore stvaranja  izmišljene crnogorske crkve i nacije, a braća Radić i Ante Pavelić postali su mu ključni saveznici i partneri. Drugi svjetski rat proveo je u Zagrebu, blisko sarađujući sa Pavelićem, a više stotina Srba iz Crne Gore, koji su naivno vjerovali Sekuli i Paveliću,  pobijeno je u Lijevče polju u proleće 1945. godine jer su ustaše i Drljević  izigrale dogovor o povlačenju prema Austriji.

Nakon oslobođenja Sekula sa ustašama bježi i skriva se u Austriji, ali je otkriven i ubijen krajem 1945. godine.  Nažalost on nije izolovan slučaj izdajnika, konvertita i otpadnika koji je izdao svoj narod i vjeru zbog ličnog interesa i ambicija. Raspop Miraš Dedeić tokom poslednjeg građanskog rata i raspada Jugoslavije bio je veliki srpski nacionalista, pravdao je napad Crnogoraca na Dubrovnik, Franju Tuđmana nazivao „slovenskim Hitlerom“, hvalio u italijanskoj štampi Slobodana Miloševića i zalagao za trajno razgraničenje Srba i Hrvata.

 

Kada ga je zbog preljube napustila supruga, i kada je zbog finansijskih malverzacija udanjen iz Crkve i Carigradske patrijaršije, raspop Miraš sebe proglašava za nekakvog mitropolita Mihajla sekte zvane CPC, koja je početkom 1993. „registrovana“ u Policijskoj stanici na Cetinju, te postaje veliki protivnik Srba i svega srpskog. Krila dobija kada je njegov mentor Milo Đukanović, koji je takođe nekada kao veliki Srbin mrzio šah zbog Hrvata i šahovnice, napravio sličan zaokret, počeo da dijeli i zavađa braću tražeći da se Crnogorci odreknu svoje istorije, Petrovića, Njegoša, crkve..

Zlo koje su posijali Milo, Miraš i Novak Kilibarda, najoligledniji primjer ološa, izdajnika i konvertita, dugo će se osjećati u našem narodu.

Nedavno gostovanje raspopa Miraša na hrvatskoj televiziji i druženje sa osvjedočenim ustašama, sramne izjave i izneseni stavovi su dobri jer su pale maske, a svim nevjernim Tomama pokazali da su on, Milo i bratija prave crnogorske ustaše, koji zbog ličnih interesa mrze ne samo Srbe već i svoju porodicu i pretke. Zlo bude i prođe ali je važno da ono ne dovede do sukoba među braćom, i da ološi i izdajnici  budu važna lekcija da ne ponavljamo kroz istorije iste greške.

 

Nebojša Vukanović