Rat tajkuna i režimskih klanova

  Poslije niza niskih udaraca ispod pojasa, od juče su skinute rukavice i počeo je otvoreni sukob režimskih klanova i tajkuna oko kontrole i vlasništva nad Aluminom i Birčom. Prenosimo tekst Rajka Dukića koji govori o kriminalnim radnjama gradonačelnika Zvornika Zorana Stevanovića, te podršci koju su mu u tome pružali Dodik, Cvijanovićka i Tegeltija. Tako smo od Rajka iz prve ruke saznali da su Litvanci opljačkali milijardu maraka iz Birča, Banke Srpske i Alumine uz saglasnost, dogovor i podršku čelnika Republike Srpske, te da je Stevanović na pregovore sa Litvancima-pljačkašima o preuzimanju fiktivnog duga Ukio-banke putovao vladinim avionom. Nadam se da je ovo samo početak odmotavanja klupka povezanosti organizovanog kriminala i vrha vlasti.
               Ukoliko g-din Zoran Stevanović želi narednih dana da odgovori mr Rajku Dukiću, i saopšti javnosti detalje o kriminalu suparničkog Klana, vrlo rado ću mu ustupiti prostor, prenijeti i objaviti tekst.
Portret Zorana Stevanović
Piše: Rajko Dukić, 3.4.2018.
Laž, gramežljivost i nemoral svojstveni su čovjeku kome smeta Toranj, sa ugostiteljsko-turističkim i muzejskim sadržajima. Vjerovatno više mu godi podzemlje i mutna sredina nego veličanstveni pogled, sa visine Tornja.
Stevanović Zoran, koji početkom rata prebježe preko Drine i skrasi se u Loznici, pružio je značajnu pomoć srpskom narodu, mijenjajući mu devize, na drinskim mostovima a grad Zvornik je, unazad dvanaest godina, koliko je gradonačelnik, usrećio što je svojim firmama, koje je kupovao i organizovao, na volšeban način, dao doprinos da građani Zvornika „bolje žive“.
Besmislicom da sam ja povezano lice sa fabrikom „Alumina“, kao strateškim partnerom, koja je napravljena da prerađuje boksit iz Milića i sa kojom veoma uspješno radimo i sarađujemo, na dobrobit cijele regije „Birač“, maskira sebe, kao gradonačelnika i povezanog lica kroz svoje firme i poslove, a evo o čemu se radi:
1. Firma „Enikon mont“, nalazi se u krugu, odnosno u Fabrici „Alumina“. Od kako je vlasnik, radi za Fabriku, sa zaposlenih stotinak radnika, radi isključivo za potrebe Fabrike, koristeći, i do skora bez ikakve nadoknade, kompletnu infrastrukturu, od restorana do električne energije.
2. „Enikon gradnja“ gradi komunalnu i drugu infrastrukturu po Zvorniku, uređuje grad, dakle sam sebi organizuje i dodjeljuje poslove, naplaćujući ih, pod uslovima i na način, kako mu odgovara.
3. Vode iz fabrika Kozlučki kiseljak i Vivija iz Milića, čiji je Stevanović vlasnik, obavezno i jedine se mogu konzumirati u javnim i državnim preduzećima u Zvorniku, uključujući i gradske organe vlasti. Nije nepoznato da do skora, poslednjih 10 godina, nije plaćao koncesiju opštini Milići, duguje više stotina hiljada maraka a pretpostavka je da je nešto slično i u Zvorniku.
Funkciju gradonačelnika obavlja predano, revnosno i efikasno tako što mu je potrebno da se nedeljno zadrži u kancelariji u Zvorniku samo jedan dan a ostale provodi u Srbiji, vodeći svoje privatne poslove. Kao rezultat tih njegovih aktivnosti, u Beogradu, na elitnoj lokaciji, na Vračaru, u Gospodara Vučića 123, izgrađen je stambeni objekat sa više hiljada kvadratnih metara. Kako izgleda objekat, ko ga gradi, koja firma i ko je vlasnik vidi se u prilogu.
Bilo bi interesantno vidjeti ko su stanari, sadašnji i budući, sa područja Republike Srpske, u kakvim su poslovnim odnosima sa njim i da li imaju ikakve veze po pitanju višegodišnje muljavine vazano za fabriku „Alumina“.
Interesantno je pogledati i njegov internet portal, a vezano za pomenutu zgradu pročitati i sledeće. Pod nazivom „PRANJE NOVCA: VRAČAR-ZVORNIK-LITVANIJA“ stoji, citiram:
– „Zoran Stevanović gradonačelnik Zvornika u RS uhvaćen u Beogradu u mutnim poslovima“. – „Tužilaštvo podnijelo krivičnu prijavu protiv Stevanovića zbog sumnje da je oštetio Budžete Srbije i Republike Srpske“. – „Stevanović je upleten i u krajnje opasnu igru UKIO BANKE iz Litvanije, čiji su vlasnici kupili Fabriku glinice „Birač“ iz Zvornika“. – „Tužilaštvo postavlja pitanje odakle Stevanoviću suma od oko 5 miliona EVRA, koliko košta gradnja pomenutog objekta na Vračaru, kad njegova gradonačelnička mjesečna plata jedva da iznosi 1.500 EVRA“. – „Prvo osnovno javno tužilaštvo u Beogradu je osumnjičilo Stevanovića, kao vlasnika firme „Steding“ d.o.o. iz Loznice, koja gradi stambeno-poslovnu zgradu od više hiljada kvadratnih metara na ekskluzivnom prostoru beogradske opštine Vračar da je upleten u krivična djela pranje novca, utaja poreza i zloupotreba službenog položaja. Stevanović je pokušao da 900.000 EVRA gotovine stavi na račun firme „Steding“ d.o.o., što nije dozvoljeno po Zakonima Republike Srbije“.
Dalje na njegovom internet portalu ide priča o njegovoj sprezi sa Pavgordom i Litvancima.
Njegova priča, na BN televiziji, u Dnevniku 2, emitovanom u 19,30 časova, dana 02.04.2018. godine, da on nema nikakve veze sa Fabrikom „Alumina“ i da ne kontroliše nikakve procese, upravo govori da mu je đon obraz a moral samo ono što može da strpa u vlastiti džep. Poznato je i vrapcima na grani da je on alfa i omega, mozak, ali ovoga puta pokvareni, koji je zajedno sa određenim vlastodršcima iz Banja Luke osmislio, još 2013. godine, kako kupovinom mačka u zavezanoj vreći, odnosno nepostojećeg duga od Litvanaca, da napuni što više svoje bisage, kad postane vlasnik, zlatne koke, kakva je „Alumina“. O tim svojim prljavim rabotama govorio mi je u više navrata. Neke njegove priče nalaze se u mojoj knjizi „Nesalomljiv“, na stranicama 233 i 234, u pismu koje sam uputio Predsjedniku Republike, a tu stoji sledeće:
Zoran Stevanović, zvani Debeli, kada smo se prvi put sreli u Koviljači, na njegov zahtjev, bilo je to početkom 2014. godine, ispričao mi je priču o tome kako je došlo do toga da se on i Goci uključe, preko Litvanaca, u kupovinu „Alumine“, pominjući da je na jednom sastanku u Banja Luci, u septembru prethodne godine (imam taj dokumenat), dobio podršku da krene u taj projekat. Rekao mi je da je zbog toga bio osam puta u Litvaniji i šest puta u Beču i da je povremeno, kao prevozno sredstvo, koristio avion Vlade Republike Srpske. Ispričao mi je cijelu finansijsku konstrukciju, da su navodni dug, koji ima Fabrika prema Litvanskoj banci, cca 150 miliona KM, otkupili za otprilike 10 % vrijednosti, navodeći pritom ko je i koliko obezbjedio sredstava, uključujući svakako i sebe. Prenio mi je pozdrave tadašnjeg predsjednika Vlade na sledeći način: „Idi reci Dukiću neka ne talasa“.
Tokom ljeta 2015. godine tražio je da se vidimo. Sastali smo se na Trgu Republike u kafiću „Butik“. Dok smo jeli Grčku salatu, rekao mi je da on za nekoliko dana preuzima Fabriku i da meni planira ponuditi mjesto počasnog člana Upravnog odbora. Kada sam ga priupitao, kako misli preuzeti Fabriku i u kom procentu bi bio vlasnik, rekao mi je da je i to sve dogovoreno, na sastanku sa Predsjednikom Republike, Predsjednicom Vlade i Ministrom finansija. Da bi imao većinski udio, u odnosu na potraživanja Države, od cca 45 miliona, prihvaćeno je od navedenih da mu se prizna 55 miliona iako je on tražio 75 miliona. Na kraju razgovora rekao mi je dvosmislenu rečenicu: „Imamo mi djecu, treba o tome razmišljati“.
Nakon blokade računa Fabrike „Alumina“, u aprilu 2017. godine, zaključno sa Vaskršnjim praznicima, zvao me je više puta, uključujući i poziv iz Banja Luke, žaleći se da ga Predsjednik Dodik neće da primi a da ni Motika u Fabrici ne želi sa njim da razgovara. Putem sms poruke, a imam ih više sačuvanih u mobilnom telefonu, rekao sam mu da ne radi gluposti, da je sramota da on kao gradonačelnik blokira Fabriku a time i Zvornik i Regiju, da udara na pogrešnu adresu, jer ni Dodik ni Motika nisu ovlašteni da sa njim prave sporazume, kako je on tažio, već su adrese: Stečajni upravnik, Skupština povjerilaca i Sud.
Kada sam mu na Vaskrs poslao poruku, nakon što na nekoliko njegovih poziva nisam odgovorio, da me ne uznemirava i da me ostavi na miru i da ja sa njegovim mutnim poslovima nemam ništa, od njega sam dobio nekoliko uvredljivih poruka, sačuvao sam ih u mobilnom aparatu, uključujući i prijetnju. U jednoj od njih kaže: „Od mene su tražili da ti naudim a ja to nisam htio“. Moja prijava MUP-u, odnosno Nadležnom tužilaštvu, bačena je u korpu.
Što se tiče njegove opaske da sam u prošlom vijeku penzionisan, to je za mene kompliment jer sa mojim godinama, intelektualnom, mentalnom i fizičkom sposobnošću daleko ga prevazilazim. Koliko sam cijenjen govore mnoga priznanja koja sam dobio, kao i Kompanija „Boksit“, koju uspješno vodim. Penziju nisam ni tražio niti mi treba pa sam tako uštedio Fondu PiO oko 200.000 KM, na čemu su mi se oni javno zahvalili, o čemu postoji dokument u mojoj knjizi „Istinite priče“.
Moja djela koja sam za života napravio, pa i Toranj, i koja pravim, nadživjeće me, kao što će njega nadživjeti njegova nedjela, to što radi puneći svoj džep i to što namjerava da radi sa „Aluminom“, ne daj Bože da mu uspije, ostaviće pustoš u Podrinju.
Predsjednik Kompanije mr Rajko Dukić