palpal

Povezanost veličine barjaka i tendera u Trebinju

Najveće zastave na Dan Republike Srpske u Trebinju, veličine i do 5 metara, na svoje vile istakli su najveći lokalni tajkuni, koji su lani dobili najveće tendere od HET-a, Elektroprivrede RS i drugih javnih preduzeća. Tajkuni i gazde koji su sklopili manje tendere, vrijedne nekoliko stotina hiljada maraka, istakli su manje zastave do 2 metra, dok su funkcioneri i niži aktivisti automobile i kuće zakitili malim srpskim trobojkama. Tako se stekao utisak da je od veličine i broja tendera i unosnih milionskih poslova sa HET-om i elektro-energetskim sektorom, zavisila i veličina istaknute srpske zastave. Tenderi i novac nisu nikada mogli biti iskrena mjera za patriotizam, jer one koji samo trče za milionima ne ineteresuje mnogo vjera, nacija i država, već ih interesuje samo novac i lični interesi. Šta ako HET i Elektroprivredu kupe stranci, što je plan režima ukoliko i naredne 4 godine ne daj Bože ostane na vlasti? Ako neke nove gazde, Nijemci, Francuzi, Turci ili Italijani, budu dijelili tendere, hoće li lokalni tajkuni tada umjesto 9-og januara i srpskih zastava isticati njemačke, turske ili italijanske, i hoće li slaviti dan ujedinjenja Njemačke ili rođenja Kemala Ataturka?

Zbog toga bi svakom laiku trebalo biti jasno da je srbovanje ulicama Trebinja, i nekakvo iskazivanje lažnog patriotizma, za mnoge tajkune i partijske aktiviste bila samo nužna obaveza kako bi iskazali odanost lažnom Vođi i partiji, i od slijepe poslušnosti imali neku ličnu korist. Naivni i zavedeni nikako da shvate da se patriotizam iskazuje odnosom prema obespravljenim, siromašnim, poniženim i bolesnim, a ne sviranjem i srbovanjem kroz Trebinje, Banjaluku, Prijedor i ostale gradove u Republici Srpskoj.

Čudno je da srbuju i srpskim zastavama mašu bivši, komunisti, udbaši ili Jugosloveni, poput Grkavaca, Šegrta, Petrovića ili braće Vuković, koji su do početka 90-ih progonili i zatvarali one koji bi o Božiću zapjevali o Milošu i Karađorđu, štiteći Tita, Partiju i Jugoslaviju. Naivna i zavedena omladina misli da će napaćeno srpstvo imati neku korist od galame, glasnog trubljenja i kolone vozila sa srpskim zastavama koje prolaze Goricom, Hrupjelima, Vinogradima, Bregovima i ostalim trebinjskim naseljima, u kojima je do rata živjelo preko 80%, a sada preko 99% Srba. Nažalost većina ne shvata da su žrtve režimske propagande, kontaminacije zloglasnog RTRS-a, i velikih nacionalnih izdajnika, koji su sistemski opljačkali i razorili Republiku Srpsku, njena javna preduzeća i ustanove, a sada nevješto glume partiote i srbuju kako bi prenaglašenim nacionalizmom i lažnim patriotizmom prikrili tragove svojih velikih zločina.

Predlažem da se naredne godine promjeni maršruta, i da se umjesto ulicama Trebinja vozi dijelovima opštine koji su okupirani u ljeto 1992. godine. Kolona bi trebala da se kreće od Trebinja do Ivanice, potom do sela Uskoplja, Zaplanika, pa preko Bobana do Zavale i Ravnog, a onda preko Veličana i Popovog polja da se vrate u Trebinje. Prolazak kolone sa srpskim trobojkama kroz srpska sela i etničke srpske prostore koje je okupirala Hrvatska vojska u ljeto 1992. godine, a koji su nakon Dejtona pripali Federaciji i opštini Ravno, imala bi nekog značaja i možda bi skrenula pažnju javnosti na težak položaj i brojne probleme malobrojnih srpskih povratnika na ovom području. Ukoliko se umjesto srbovanja kroz Trebinje i ostale dijelove Republike Srpske odluče za ovu dionicu, vrlo rado ću se pridružiti koloni patriota i obići popaljena i uništena srpska sela, i tako uputiti još jedan poziv za pomoć države u obnovi kuća i obnovi vjekovnih srpskih ognjišta. Pozvao bih patriote da sa mnom odu na Kosovu, u Knin, na Kordun, Baniju ili Albaniju da tamo skupa srbujemo i govorimo o problemima napaćenih sunarodnika, koji su tamo sužnji i građani trećeg reda, ali znam da bi to za mnoge bio dalek i rizičan put, i da im je mnogo lakše srbovati po Trebinju i Bileći.

Lokalni dvorski portali vjerno služe Luku Petrovića, ali ipak ne treba pretjerivati u odama i pohvalama. Iz kasarne u koloni je na startu bilo 168 vozila, kroz grad se kretalo najviše 200 do 250, a nikako 1000 automobila, kako su to objavili Lukini dvorski portali. U sinekuri su velike oči, ali ipak ne treba pretjerivati, posebno ne u dodvoravanju i hvalospjevima nedostojnim.

 

Nebojša Vukanović