Partijaši-trgovci, proklete Vam duše

0803-Stranke-uplate.jpg

Partijaši-trgovci, proklete vam duše

Velikaši proklete im duše, na komade razdrobiše carstvo, pisao je veliki Njegoš optužujući nesložne lokalne moćnike za slom Srpske vojske i kneza Lazara na Kosovu, a i danas bi se njegove riječi mogle ponavljati svakodnevno, samo što bi se riječ velikaši zamijenila sa tada nepostojećim partijašima i strankašima. Zahvaljujući tradicionalnim moralnim i porodičnim vrijednostima Srbi su uspjeli nekako da prežive viševjekovne teške okupacije raznih osvajača i opstanu uprkos snažnim procesima unijaćenja, islamizacije, pokatoličavanja, crnogorčenja a od nedavno i evropčenja nacije. Ne daj Bože da nas sada neko porobi, sudeći prema udvorničkom i izdajničkom ponašanju njene kvazi „elite“ Srba bi nestalo za par godina ili decenija.
Najveći ako ne i jedini krivac za sveopštu propast, beznađe, haos, apatiju i anarhiju u kojoj se nalazimo su otuđeni, odnarodnjeni, korumpirani i nedostojni partijaši koje javnost vjerovatno pogrešno naziva političarima. Od uvođenja višestranačkog sistema partije su bile i ostale interesne grupe koje su uglavnom okupljale koristoljubive pojedince koji nemaju nikakvu kolektivnu svijest i odgovornost za zajednicu u kojoj žive, i kojima je jedini interes sticanje novca, moći i uticaja. U osnovnim strukturama stranaka mogli su se pronaći pojedinci koji su uzeli partijsku knjižicu iz nekih idela, ubjeđenja i vjere u promjene, ali u vrhu partija najvažnije funkcije uglavnom su zauzimali najnemoralniji, najbeskrupulozniji i najnesposobniji ucijenjeni egosisti koji bi prodali i uradili sve da zadovolje svoju pohlepu i bolesne ambicije.
Čim procijene da bi u nekoj drugoj partiji mogli dobiti bolju funkciju, više novca, moći i uticaja, partijaši mijenjaju dres i zavisno od okolnosti od ultra desničara i nacionalista postajalju reformisti, ljevičari ili proevropski fanatici. Partijaši su postajali plaćenici i sluge stranih domaćih i obavještajnih službi, ambasada, kontraverznih biznismena, a za fotelju, funkciju i novac spremni su prodati i izdati ne samo naciju i stranačke kolege, već i majku, brata, kuma i porodicu. Rodonačelnik modernih partijaša vjerovatno je aktuelni ministar finansija u Savjetu ministara Nikola Špirić koji je od mladog komuniste i skojevca prvo postao Antin reformista, da bi na početku rata mutirao u velikog Srbina, radikala i četnika koji je po Hercegovini i RS dijelio četničke zastave, ordenja i oružje. Iz radikala je potom prešao u vladajući SDS, pa u Stranku za Banjaluku i Krajinu, a u SNSD se učlanio kada je njegov sabrat, predratni Antin reformista Milorad Dodik, došao na premijersku funkciju. Poštujući njegovo veliko iskustvo, mnogi partijaši i sada pomno prate šta će uraditi i gdje će se prikloniti kako bi se i oni na vrijeme povili i zauzeli pozicije. Mnogi ne znaju gdje će, ali jedino je sigurno i izvjesno da će i nakon narednih izbora don-Špira biti u vladajućoj partiji ma kakav predznak i skraćenicu ona imala.
Prije 15-ak godina Špirić je bio izolovan primjer nemoralnog političara makijaveliste, a već sada je postao ustaljena praksa na političkoj sceni koja ima po koji častan izuzetak. Nema dana a da u medijima ne pročitamo vijest kako je neki partijski odbor, odbornik, predsjednik ili funkcioner prešao iz jedne u drugu stranku, a da je zauzvrat on ili neko od njegovih najbližih srodnika dobio neki posao, novac ili radno mjesto. Partijaši su postali najobičniji trgovci koji su novcima, lažima ili obmanama isprosili neki mandat od prevarenog i opljačkanog naroda, i onda njega i dušu prodaju đavolu zarad mrvica sa stola koje ostanu iza kreatora koji u svom interesu iza zavjesa kroje sudbinu naroda i države. Prljave robe na tržištu je sve više, a cijena jeftinoj i pokvarenoj robi iz godine u godinu je sve manja i manja.
Negativnom selekcijom, koja se kod nas sprovodi decenijama, na površinu su isplivali najgori, najpokvareniji, najlošiji, najbeskzupulozniji i najnesposobniji kadrovi koji nisu dostojni upravljanja ni seoskom zadrugom, a kamoli gradom, javnim preduzećima, ministarstvom i državom. Što je lošiji, pokvareniji i ucjenjeniji čovjek, to je napredovanje u partiji i na partijski dobijenom poslu veće i brže. Partije su izvor korupcije, nepotizma, kriminala i svakog ostalog zla koje nas je preplavilo, a da bi se situacija bar malo poboljšala hitno bi trebalo onemogućiti nedostojnim stranačkim predstavnicima da bar ne mogu da trguju mandatima.
Smrdljivu i prljavu baru u kojoj plutaju partijaši dodatno truju i zagađuju svojim ogavnim fekalijama tjerajući od nje poštene ljude koji pokušavaju da je pročiste, preuzmu odgovornost i nešto promijene. Partijaše tvrde da će se svako pošten, častan i neukaljan isprljati i postati kao oni ako pokuša nešto da promijeni i nešto dobro da uradi. Zbog toga svi pošteni, ugledni i sposobni intelektualci ne žele da se organizuju i kandiduju smatrajući da će na taj način uništiti karijeru i teško stvoren ugled u zajednici. Na ovaj način prljavim partijašima ostavlja se ogroman prostor, pa u lokalnim i republičkim skupštinama, agencijama, ministarstvima i administraciji imamo sav mogući šljam koji postoji na planeti, od kriminalaca, ubica, prevaranata i lopova do ovisnika, alkoholičara, manijaka i otmičara. Valjda se u skorijoj budućnosti prevaziđe izopačeni kvazi višepartijski sistem, onemogući nedostojnim trgovcima i izdajnicima da upravljaju društvom i državom, i pronađe neki model i način koji bi omogućio da se odgovornost za sudbinu napaćene nacije prepusti u ruke bar malo poštenijih, moralnijih, odgovornijih i obrazovanijih intelektualaca koji će zaustaviti sveopšte propadanje, i bar stave stvari na zdrave osnove.

Nebojša Vukanović