Kosti predaka prevrću iz straha!

Strah je vrlo snažna, dominantna i veoma motivaciona emocija. Strah neke ljude često parališe, pa ne mogu da se brane i lako se pokoravaju moćnicima. Ponekad ljudi iz straha reaguju afektivno, prave greške, napadaju druge misleći da je napad najbolja odbrana. Ljudi u velikom strahu spremni su na sve, i ne biraju sredstva da napadnu i obračunaju se sa nekim ko za njih predstavlja opasnost i ugrožava njihove interese.  Dugotrajan intenzivan strah vremenom stvara paranoju , a osobama sa ovim poremećajem često se javljaju sumanute ideje, osjećaj tjeskobe…                                                                             

Strah, mržnja i žudnja za osvetom motivisali su nedostojnog Grigorija Durića da brutalno napadne moju porodicu, koristeći kao oružje režimske medije i sluge. Grigorije ne bira sredstva da mi nanese neki udarac, pokuša da ospori moj ugled i autoritet među građanima i čitaocima. Pitanje je čega se to Grigorije toliko plaši, pa već 10 godina vodi pravi rat protiv mene, često ne birajući sredstva? Kako jedan vladika u svojim javnim nastupima uporno govori o neprijateljima koje namjerava uništiti, iako bi, da je pravoslavni duhovnik, trebao pokazati milosrđe, smirenost, nježnost, ljubav, praštanje, skromnost…

Harizmatični i inteligentni provincijalac preko noći je dobio veliku moć, slavu i vlast koja mu je pomutila razum nakon što je veoma mlad 1999. izabran za hercegovačkog vladiku. Grigorije je na početku živio monaški i skromno, imao časne namjere i prezirao sve ono sa kojima se danas intenzivno druži. Kasnije je nažalost poklekao, upao u vrzino kolo, ušao u veliki biznis i politiku, okusio sladak kolač vlasti, novca, moći i bogatstva, i doživio preobraženje. U početku je uspjevao da dobro glumi i prikriva ponašanje koje nije dostojno jednog pravoslavnog sveštenika, a kamoli vladike, ali vremenom je negativno  preobraženje dobilo takve razmjere da su i spoljne manifestacije postale očigledne.                                                                                   

Nekad skromni podvižnik, iskušenik, monah i vladika Grigorije postao je veliki hedonista koji uživa u luksuzu i ovozemaljskim iskušenjima. Brada i kosa su skraćene, mantija, mitra i kamilavka su skinute, a Grigorije je sam nedavno priznao da više ne živi u manastiru, kao svi ostali monasi i vladike, već u „skromnom“ stanu u trebinjskom naselju Bregovi.

Grigorije je postao podijeljena ličnost, razapeta između dva svjeta, stvarnog luksuznog života biznismena na nivou evropskog džet-seta, i skromnog vladike kakvim želi lažno da se predstavi javnosti. Svako razotkrivanje i skidanje maski za Grigorija je jako opasno, jer ako ga većina provali mogao bi izgubiti funkciju koja mu donosi veliku moć, uticaj i bogatsvo. Zbog toga se već godinama oštro obrušava i žestoko napada svakoga koga ne kontroliše, ko ga raskrinkava i pokazuje stvarno lice nedostojnog vladike. Meta su postali nepokorni novinari i političari koje on ne kontroliše, a što je opasnost za njega veća to su napadi jači.                                                                                 Koristeći svoju bliskost sa vlastima i moćnicima, te kolektivne slabosti, podanički mentalitet i poltronstvo većine Hercegovaca, Grigorije je grabio moć, potčinjavao ljude i polako postao drugi Njegoš, novi neprikosnoveni vladar koji je objedinio apsolutnu duhovnu i svetovnu vlast. Svoju poziciju grčevito brani makijavelističkim metodama, gazeći svakog ko ga ugrožava i predstavlja smetnju.

Nedostojni Grigorije je svjestan da puno toga znam i posjedujem, i bojeći se mog uticaja, skidanja maski i demaskiranja lažnog vladike koji se pretvorio u klasičnog tajkuna, prevrtljivog i beskrupuloznog balkanskog političara, on je pokrenuo široku akciju koordinisanih udara na mene i moju porodicu koristeći svoje poslušnike, sluge i režimske medije.                                                                                        

Umjesto da služi pomen mučenicima i popravi ploču u Kotezima koju su lani polomili njegovi prijatelji Latini, nedostojni Grigorije pomoću vašljivih gnjida i moralnih ameba prevrće kosti mojih predaka koristivši se jednim mojim jezičkim lapsusom. Isuviše nisko, podlo, bijedno i licemjerno!

Neću gaziti datu riječ i suzdržaću se od pisanja dok ne prođe post i Vaskrs, kad se već nedostojni vladika ne suzdržava od rđavih misli i djela, a nakon toga čitaoci će spoznati zbog čega je nedostojni Grigorije nervozan i u velikom strahu, i zbog čega pokreće hajku na moju porodicu.

 

Nebojša Vukanović