Cijev kao paradigma nemoći i propasti društva

Svugdje u svijetu se može dogoditi pucanje cijevi, popuštanje ventila, neki drugi kvar na vodovodnom sistemu i povremeni problemi u isporuci vode.  Ipak ako neko društvo nije u stanju da za 3 dana okloni kvar, onda je to jedan od jasnih pokazatelja njegove nemoći, nerazvijenosti, neorganizovanosti i slabosti.                                                                       

Prijestonica kulture Republike Srpske je već danima paralisana, a uprkos stalnom povećanju broj radnika, milionskim investicijama u rekonstrukcije vodovodnog sistema, mašine i ostalu opremu, trebinjski Vodovod nije u stanju da zamijeni cijev koja je pukla. Postavlja se logično pitanje na kom smo to stepenu razvoja ako cijeli jedan grad od 30 000 stanovnika nije u stanju da u 21-om vijeku zamijeni cijev i popravi kvar?

Sve ovo što nam se sada događa je samo posledica onog što sijemo decenijama, a to je negativna selekcija, odlazak najboljih i najobrazovanijih majstora i stručnjaka iz svih oblasti, od raznih zanatlija, majstora mehaničara do ljekara. Umjesto da kao sav normalan svijet cijenimo znanje, poštenje, vrline i sposobnosti, dajemo priliku najboljim i najsposobnijim, njih sistematski progonimo a na odgovorna mjesta dovodimo neiskusne, neobrazovane, nesposobne ali beskrupulozne.                                                               

Ne želim da bilo koga posebno izdvajam i navodim kao primjer, jer ih je nažalost na stotine, i gdje god da se okrenete vidjećete negativnu selekciju, haos, anarhiju… Od stotinu mladih ljudi samo iz moje generacije, koji su na vrijeme završili državni fakultet i postali jako uspješni i priznati u svojim profesijama, gotovo da niko nikada nije dobio nijednu priliku u Trebinju, lokalnoj ili državnoj upravi, da se pokaže i svojim znanjem i vještinama da doprinos razvoju grada, države i društva. Svi su otjerani jer naše vođe ne vole mudre, pametne i sposobne, jer bi pored njih došlo do izražaja njihovo neznanje, nezrelost, primitivizam i nesposobnosti. Zato se većina naših vođa okružuje poslušnicima i neznalicama, a mi kao društvo tonemo sve dublje i polako prestižemo centralnu Afriku po (ne)uređenosti, siromaštvu, razvijenosti,  životnom standardu.                                                               

Ako se na čelu trebinjskog Vodovoda nalazi osoba koja ne samo da nema adekvatno obrazovanje, iskustvo i reference, već u svojoj bogatoj menadžerskoj karijeri nema apsolutno nikakvog dodira sa vodovosnim sistemima, osim što je sa česme pio vodu, onda se ne treba čuditi što je pucanje jedne cijevi danima paralisalo cijeli grad!? Neću ulaziti da li je veliki pritisak u cijevima i nestručno rukovođenju sistema uzrok problema, jer to treba da kažu stručnjaci, ali mi smo još i dobri kakvo je stanje u susjednoj Bileći.

Analize su pokazale da voda sa Bilećkog vodovoda nije za piće i da nije bakteriološki ispravna. Mnogo Bilećana u poslednje vrijeme je imalo trovanje i završilo u bolnici, a ljekari sumnjaju da je uzrok neipravna voda. Dobro je da vode ima ikako, jer su računi bilećkog Vodovoda godinama blokirani zbog milionskih dugovanja, i samo Bog zna kako cijeli sistem uopšte funkcioniše. Uprkos velikom problemu koji ugrožava zdravlje svih građana, niko od nadležnih nije se ni počešao a kamoli zabrinuo i pokušao riješiti problem, a Bilećani uporno ćute i suicidno se truju, jer strahuju da može gore.

A da može gore pokazuje primjer Haitija, male, bratske i izrazito nerazvijene i siromašne ostrvske države u Karibima koja je nakon katastrofalnog zemljotresa ostala bez vodovoda, komunalnih službi i bilo kakve državne uprave. Većina stanovništva je nepismena i živi sa manje od jednog dolara dnevno, a Haitijem vladaju mafijaške organizacije koje su podijelile teritoriju.

Neodgovorno društvo i građani koji su spremni da prodaju sebe, svoju djecu i porodicu za šaku riže i brašna, i svjesno svoju sudbinu predaju u ruke grupe bahatih, beskrupuloznih primitivaca koja na njihovoj muci stekne milionsko bogatsvo, na najboljem su putu da se pretvore u evropski Haiti.

 

Nebojša Vukanović

Ostavi komentar